de marcha September 30, 2006
Posted by caleyando in entrenos.trackback
Desperté sintiendo llover, pensé n’esperar el cuartu d’hora que quedaba hasta que sonara l’alarma, pero al pocu levanteme a asomame pela ventana. Llovía bien, pa tar sin camiseta na ventana a les 7 la mañana nun taba fríu, taba fresquino, prestaba. Ente la oscuridá del cielu paecía que queríen salir claros ente les nubes.
Almorcé y volví a la ventana, ya pintaba meyor la cosa, vestime, garré la bici y tiré pa Fran. Dempues de dos semanes sin entrenar, con una semana santa pel mediu, paez que va unu raru na bici, aunque fici trampa y antes d’ayer salí a dar una vueltina pa mover un pocu la manivela. Voi pa Uviéu y m’alcuerdo de cuando la xente flipa cuando digo que fui a casa mio güela en bici, que ye pocu, que tenía qu’haber entrenáu más. Pensando no que me queda güei, doi más valor a la xente que se prepara pa dir a algún sitiu mediu lloñe, que pa mi ye menos que un entrenu.
Llega la avenida del mar, meto un palancazu a la maneta pa subir una riestra piñones…pero sólu queda ún, va la cosa bien. Llego a Fran, bah, nun hai muncha xente, amaneció pa quedar na cama, la verdá. Nun llegué a tiempu pa la foto de la salida, quédame la de la llegada. Salimos a un ritmu bien cómodu, taba vistu que nun dibamos seguir así hasta allá, en pasando La Secá entamo la griesca, a pocu que te despistes pierdes rueda y quedes p’atrás, que ye lo que me paso a mi, igual qu’el añu pasáu, por Nava ya diba a relevos con una grupeta rezagaos.
Dibamos fuerte, a algúnu conocialu de vista, otru de rodar algún ratu perehí, otros de nada, otru yera’l mio primer entrenador, de tou, y así un detrás del otru, fuimos lanzandonos y pescamos otra grupeta llegando a L’Infiestu. Ya quedaba pocu pal avituallamientu en Villamayor, nel polígonu de la recta de Lléu. Esti añu eché en falta unos bollinos con tropiezos de chocolate, pero nun m’atreví a decir nada.
Salimos de Villamayor y entama la cabera y definitiva parte de la “marcha”. Como ye normal en mi, quede falando con un paisano, que diba tiempu que nun lu veía, y cuando quisi salir taba l’últimu, con otru chaval. Bueee, allá que fuimos los dos, que ya vimos enseguida que nun dibamos pillar a naide, falando de carreres, de marches, carreteres guapes, como la de Pedroveya, y resulta, que ya ye casualidá, que conocía esti blog. Por fin acabó la carrera y entamo la marcha.
En entamando a subir pa onde la cueva, ya baxaben la mayoría de los pilotos, que-yos prestaba munchu venos llegar tan tarde, llegamos a la rotonda y baxamos nosotros, que llegamos xustu pa cuando sacaben la tarta na espicha. Llueu de la espicha, como somos unos llambiones, fuimos los mios compañeros y los nuesos pas a un merenderu en Piloña pa acabar de fartucanos, como manda la tradición.
Nun se los kilometros que fici, ni lo que tardé, ni el pulsu que llevé, pero paselo bien, aunque pola mañana pensara nel agua, nos kilometros, na velocidá que diben dir los demás…al final na más que fui de marcha.
Comments»
No comments yet — be the first.